Iranian Futurist 
Iranian Futurist
Ayandeh-Negar
Welcome To Future

Tomorow is built today
در باره ما
تماس با ما
خبرهای علمی
احزاب مدرن
هنر و ادبیات
ستون آزاد
محیط زیست
حقوق بشر
اخبار روز
صفحه‌ی نخست
آرشیو
اندیشمندان آینده‌نگر
تاریخ از دیدگاه نو
انسان گلوبال
دموکراسی دیجیتال
دانش نو
اقتصاد فراصنعتی
آینده‌نگری و سیاست
تکنولوژی
از سایت‌های دیگر


باید که لذت آموختن را دوباره بیاموزیم

اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
Twitter Google Yahoo Delicious بالاترین دنباله

[03 Nov 2017]   [ پوریا ناظمی]

امروز اول مهر بود و در کشور ما این روز آغاز سال تحصیلی است. برخلاف بسیاری از شعارها و اشعار و سرودهای حماسی که به مناسبت این روز ساخته و منتشر می‌شود و علی‌رغم مصاحبه‌های تکراری با کودکان درباره شور و اشتیاق آن‌ها در بازگشت به مدرسه، واقعیت این است که کمتر کودک و نوجوان و یا بزرگ‌سال فارغ‌التحصیل از مدرسه‌ای را می‌توانید پیدا کنید که دلش برای این روز چندان هم تنگ‌شده باشد و یا چشم به انتظار آن نشسته باشد.

مشکل البته در عدم علاقه ما و ایشان به تحصیل و هم‌نشینی با همسالان و دوستان نیست. مشکل شاید به ساختار کلاسیک مدارس ما برگردد که در ترکیبی غریب از پادگان و مکتب سعی می‌کنند به تعلیم و تربیت بپردازند. همه‌چیز از ارتفاع مو تا لباس تا ترکیب نظم و انضباط و مراسم صبحگاه تا نوع برخورد با دوستان و شوخی‌ها و برخورد با معلم‌ها و نحوه درس خواندن و علاقه‌های فراتر از دستور درس مصوب تا زندگی شخصی دانش آموزان باید مطابق بخشنامه‌هایی تنظیم شود که گاهی بافتار آن‌ها مربوط به دورانی است که زمان آن سپری‌شده است.

تجربه‌هایی از مدارس و مراکز آموزشی که اندکی این فضای رسمی را شکسته‌اند وجود دارد که نشان می‌دهد وقتی به علاقه دانش آموزان توجه نشان داده شود و رابطه درس و مدرس و دانش‌آموز از رابطه خشک و کلاسیک عبور کند، دیگر به‌زور می‌توان دانش آموزان را راهی خانه کرد و بسیاری از آن‌ها پیش از معلمانشان در محل آموزش حاضر می‌شوند.

من این اقبال را داشته‌ام که در یک آموزشکده نیمه‌رسمی، به جمعی از نوجوانان درس بدهم. جایی که باوجود مقید بودن به مقررات رسمی به دلیل منش و فرهنگ مدرسانش توانسته بود اندکی از آن فضا فاصله بگیرد. آنچه من و همکارانم در آن مرکز دیدیم و آنچه کسانی که تجربه درس دادن و مشارکت کردن در مدارس و آموزشگاه‌های مشابه را دارند، مشاهده کرده‌اند همگی گواه بر این است که آخرین مقصر در حلقه عدم علاقه به مدرسه و درس را باید در دانش‌آموز جستجو کرد و بخش بزرگی از مشکل به ساختار سنگین و درعین‌حال در حال تغییر دائم آموزش‌وپرورش بازمی‌گردد.

امروز اما روزگار دیگری است. دانش آموزان امروز، دیگر تنها گوش به دهان معلمان خود نیستند. ما که در عصر پیش از دیجیتال و پیش از دسترسی به اینترنت زندگی می‌کردیم چنین نبودیم و قطعاً کودکان امروز که زادگان عصر دیجیتال هستند و بومیان این دوره به شمار می‌روند چنان نخواهند بود.

فارغ از محتوایی که دانش آموزان از طریق مراجع و منابع مختلف دریافت می‌کنند، نمی‌توان در این شک کرد که بسیاری از آن‌ها با حجم وسیع‌تری از داده‌ها و اطلاعات نسبت به معلمان خود مواجه‌اند.

به‌جای نشان دادن راه امن شاید بهترین راه سپردن چراغی به دست کودکان برای روشن کردن راه و یاددادن نقشه‌خوانی به‌جای نشان دادن راه به آن‌ها باشد.

اگر در زمان ما – و باور کنید که من و هم‌نسلان من چندان هم پیر به شمار نمی‌رویم – یک ماشین‌حساب مهندسی اوج ابزار جنبی تحصیلی به شمار می‌رفت، امروز بچه‌ها می‌توانند معادلات دیفرانسیل خود و انتگرال‌ها و محاسبات ریاضی و فرمول‌های فیزیک را به اپ های خود بدهند و نتیجه را تحویل بگیرند. آن‌ها حتی می‌توانند ابیات اشعار مختلف را به وب‌سایت‌های گوناگون بدهند و نتیجه تقطیع عروضی آن را به دست آورند وزنش را به شما بگویند. اگر زمانی مدرسه – به‌اشتباه اما کارآمد – منبع و نقطه اتصال دانش آموزان با جهان داده‌ها بود، امروز چنین کارکردی مطلقاً وجود ندارد. مدرسه اگر توانایی و نقشی در دوران پرشتاب امروز بازی می‌کند صرفاً سوار کردن داده‌های عمدتاً باقابلیت بالای فراموشی در ذهن دانش آموزان نیست، بلکه شناخت منابع معتبر، چگونگی تحلیل و اعتبار سنجی، چگونگی استفاده از اطلاعات است.

امروز معلمان ما باید توانایی پاسخ به این سوال را داشته باشند که در دنیایی که همه اطلاعات و انبوهی از ابزارهای حل مسئله به‌رایگان و برخط در دسترس همه است چرا دانش‌آموز باید حل فلان معادله را با دست بیاموزد؟ پاسخ‌های بسیار مناسبی برای این پرسش وجود دارد ولی آیا معلمان ما آمادگی پاسخ‌گویی به آن را دارند و یا اینکه در مواجهه با آن به سلاح و پناه نمره و کنکور و امتحان نهایی متوسل می‌شوند؟

واقعیت تلخی است که سیستم و نهاد آموزش‌وپرورش ما در طی سالیان اخیر کارآمد نبوده است. اگر شک دارید به خروجی آن نگاه کنید. بیایید به یک مثال ساده نگاه کنیم.

دانش آموزان ما از سال اول راهنمایی نظام قدیم یا کلاس هفتم یا هر چیز معادل دیگری که الآن وجود دارد در میان درس‌های خود درس عربی را نیز مطالعه می‌کنند. چیزی حدود ۷ سال پیاپی دانش آموزان ما عربی می‌آموزند. از بچه‌هایی که چند ماهی از کنکور آن‌ها گذشته بخواهید یک جمله کامل به عربی بگویند. نتیجه را بررسی کنید. آیا هفت سال زمان برای آموختن مقدمات درک یا گفتن دست‌وپاشکسته یک جمله به زبانی دیگر آن‌هم زبان عربی که تا این حد با فارسی اشتراک و سابقه مشترک دارد مدت کمی است؟

همین آزمایش را درباره بقیه درس‌ها هم امتحان کنید. این تصویری ابتدایی از ناکارآمدی را نشان می‌دهد.

البته به نظر می‌رسد جریانی دلسوز و دائمی در وزارت آموزش‌وپرورش به‌طور پیوسته قصد در اصلاح این وضع دارد ولی تا زمانی که تغییری بنیادی در دیدگاه‌ها صورت نگیرد اوضاع کم‌وبیش به همین روال خواهد ماند.

امروز اما مشکل تنها نقص سیستم آموزشی نیست. ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که دروغ و خبر جعلی و داده‌های نادرست و برداشت‌های غلط از اطلاعات آفتی همه‌گیر شده است. شبکه‌های اجتماعی در کنار خدمات بی‌نظیر خود بستری برای انتقال داده‌های اشتباه نیز هستند. بسیاری زا منابع خبری نسل تازه منابعی فاقد فیلترهای رسانه‌های قدیم است که حداقل سعی می‌کرد بخشی از خطاهای واضح را از محتوا خارج کند. در چنین دنیایی شاید مهم‌ترین کاری که در راستای آموزش نسل آینده می‌توان کرد مجهز کردن آن‌ها به ابزار تفکر انتقادی و دید نقادانه و شک گرایانه ای است که بتواند اعتبار سنجی کند و مسیرش را در این جنگل درهم‌تنیده داده‌ها پیدا کند. به‌جای نشان دادن راه امن شاید بهترین راه سپردن چراغی به دست کودکان برای روشن کردن راه و یاددادن نقشه‌خوانی به‌جای نشان دادن راه به آن‌ها باشد.

و البته که هنوز هم باید تلاش و جهد عظیمی کرد که علاقه خاموش شده این نسل را به خواندن کتاب و متن و محتوای مستند تشویق کرد. مهم نیست که کتاب کاغذی باشد یا آن را روی ابزارهای دیجیتال بخوانند مهم این است که لذت خواندن را و لذت یافتن را و لذت آموختن را که از این کودکان دریغ شده و در وجود آن‌ها خاموش شده است به آن‌ها یادآور کرد.

مطلب‌های دیگر از همین نویسنده در سایت آینده‌نگری:


منبع: 361


بنیاد آینده‌نگری ایران



چهارشنبه ۲۲ آذر ۱۳۹۶ - ۱۳ دسامبر ۲۰۱۷

دانش نو

+ هوش مصنوعی انویدیا، هوای آفتابی را برای ماشین های خودران شبیه سازی می کند! علیرضا فرجی علیرضا فرجی

+ فراگیری: نیازی پایه ای 

+ قلسفه و زندگی روزمره. موسی اکرمی

+ خلاقیت نمادین دهه هشتادی ها 

+ فهم سواد اطلاعاتی 

+ نظریه سواد رسانه ای در گفتگو با دکتر هاشمی 

+ در سال جدید مهندسی نرم‌افزار را جدی‌تر دنبال کنیم حمیدرضا تائبی

+ باید که لذت آموختن را دوباره بیاموزیم پوریا ناظمی

+ انقلاب هوش مصنوعی و تاثیر آن بر جامعه و شرکت ها 

+ توانمند باشید، تا عرصه را به سایرین واگذار نکنید حمیدرضا مازندرانی

+ وجود یخ در مدار استوای مریخ 

+ ظهور «ابر انسان‌ها» طی ۲۰ سال آینده 

+ دانشمندان به استقبال مهمترین پرسش های بشر می روند! 

+ آینده پژوهی و انواع آینده. محسن گرامی طیبی

+ ضریب رشد استارتاپ‌های ایرانی، بالاترین در منطقه نزدیک به متوسط جهانی 

+ نگاه تان به آینده است یا اکنون؟ 

+ اینجا همه آدم‌ها این‌جوری نیستند* مهدی صنعت‌جو

+ بدرود سیارۀ زمین؟ لورین رابینسون

+ تهدیدات اینترنت اشیا 

+ آینده‌ بانکداری‌ چگونه‌ خواهد‌ بود؟ 

+ نفس‌تنگی فرهنگی در جامعۀ ناخوانای معاصر نعمت‌الله فاضلی

+ ضرورت تقویت حافظه سازمانی سیداحمد ابراهیمی

+ دانشگاه چیست؟  رضا داوری اردکانی

+ تشخیص زودهنگام بیماری انسداد عروق قلبی ممکن شد 

+ آیا موسیقی می‌تواند یک زبان باشد؟ کریستوفر بارتل، ترجمه سید جواد فندرسکی ، محمد رجبی

+ انسان‌شناسی هنر به روایت ناصر فکوهی/ هنر به تبعیت از سلیقه بازار در حال نابودی است 

+ چرا مغز آرام خلاق تر است؟ 

+ خلاقیت واقعا یعنی چی؟! 

+ نقش ها و کارکردهای کلیدی ارتباطات 

+ موانع ارتباطات میان افراد 

+ تاثیر فناوری اطلاعات بر سازمان، جامعه و فرد- 

+ هوش مصنوعی ترسوها را درمان می‌کند . فناوری در مسیر کمک به بیماران حمیدرضا تائبی

+ آینده پژوهی یا آینده نگاری یا …؟ 

+ تاملاتي در روشنفكري موسي اكرمي

+ اینترنت، کنکاش گاهی جدید؟ بخش دوم عرصه ی همگانی و آرای عمومی: از نشریات تا اینترنت 

+ رویکردها و ابزارهای نوین موثر در آینده پژوهی هوشمندی کسب‌و‌کار فرشاد وحیدپور

+ فرزندان ما مرد عنکبوتي را بهتر مي‌شناسند  ابوذر سيفي‌کلستان

+ اخلاق جانشین قدرت رضا اسمخاني

+ رویکردی انسان شناختی به: گفتمان میراث طبیعی و گردشگری روستایی مرتضی رضوانفر

+ تغییر فرهنگی با رفتار رهبران سازمان شروع می‌شود مترجم: احسان زائری

+ دامنه و هزینه های تغییرات اجتماعی داوود نادمی

+ آینده‎اندیشی: توصیه‎ای دوستانه یا ضرورتی انکار ناپذیر.؟ 

+ ظرفیت های تقویت همبستگی اجتماعی 

+ نظریه‌های ارتباطات توسعه سرینیواس آر ملكات

+ در کمتر از یک دقیقه بیشترین تاثیر را در اولین ملاقات خود داشته باشید! مهسا قنبری

+ ماشین‌های هوشمند و بازتعریفی تازه از نقش کارکنان دانش‌محور حمیدرضا تائبی

+ پیش‌نیازهای نوآوری در کشور. سیدهاشم هدایتی

+ عقل و توسعه یافتگی حسین عرب

+ آینده، اکنون است  آرش بصیرت

+ آینده پژوهی به کجا خواهد رفت؟ 

+ ابزارهای توسعه هوش تجاری در سازمان مهندس پدیده فدائی فرد

+ دانش، پلی به سوی توسعه. دکتر غلامحسین عبیری

+ کوشش برای ساختن جهانی باهوش‏تر. 

+ نوگرایی قدیمی و نو  گفت‌وگو با سیدجعفر مرعشی

+ تئوري سازمان در عمل. 

+ سازمان هاي هزاره سوم 

+ دیدگاه های سه گانه درباره محرک های آینده نگاری 

+ به صدها تحلیل‌گر اطلاعات نیاز داریم! 

+ چگونه براي نوجوانان کسب و کار ایجاد کنیم؟ تونی مارتین

+ چرا گاهی محاسبات فعالان اقتصادی با واقعیت منطبق نمی‌شود؟ محسن رنانی

+ آیا توفانی سازنده در راه است!؟ 

+ 4 راهکار برای مشارکت کارمندان در خلق ایده‌های نو 

+ نقش الگوی ذهنی در موفقیت کامران فرنیان همدانی- علی توکلی یرکی

+ چالش ­های فلسفی نظریه کوانتوم استاندارد 

+ از اشتباه فیلسوف هم باید درس آموخت 

+ بوته سوخته 

+ دانش آینده یک نیاز ملزم برای بشر امروز است‌ 

+ ما آموزش می دهیم, اما دانش آموزان یاد نمی گیرند 

+ باید از قاره ششم بیشتر بهره​مند شویم . فرانک فراهانی جم

+ شناسایی و خوشه‌بندی سامانه‌ها و ابزارهای مدیریت دانش شخصی عاطفه شریف ، رضوان حسین قلی زاده

+ بررسی زیرساخت‌های مدیریت دانش و تأثیر آن بر هوش سازمانی در پژوهشگاه‌های‌ وابسته به وزارت علوم، تحقیقات و فناوری محمدرضا شکاری ، محمدرضا اسمعیلی گیوی ، حمید کشاورز

+ اثربخشی پژوهش های علمیِ داخلی بر شاخص های توسعه ی ایران آقای وحید احسانی ، دکتر موسی اعظمی، دکتر سیّد محمّد باقر نجفی ، دک

+ ویژگی‌های بایسته معلمان در بهبود فرآیند یاددهی-یادگیری مدارس هوشمند 

+ پاسخ بنیادین به یک سؤال دیرین: چرا ما ایرانیان در مسیر توسعه درجا زده ایم؟ دکتر محسن رنانی

+ وقتی از دانش بنیان حرف می زنیم از چه چیز حرف می زنیم سیدرضا علوی

+ نوآوري باز انقلابی نوین در پارادایم نوآوري الهام سهامی

+ چشم انداز به عنوان روش آینده پژوهی 

+ در جستجوی الگوی نوین یادگیری­زدایی سازمانی[1] 

+ رابطه هوش و مقدار توانایی حقیقی‌تان 

+ جامعه شناسی امروز ... sociology دکتر علی اصغر سعیدی

+ پروژه «صفر» هاروارد برای چگونه اندیشیدن علی ذوالفقاریان

+ اگر خواهان تغییر هستید شما باید خود تغییر باشید 

+ ضرورت تغییر و تحول و موانع موجود در سازمان های دولتی و نیمه دولتی 

+ تغییر و تحول مثبت در سازمان 

+ تغییر و تحول سازمانی ، مقاومت در برابر تغييرات و راههاي غلبه بر آن 

+ مديريت تغيير 

+ انسان بی‌نقص 

+ سلسله بحث هایی برای خلاقیت، نوآوری و کارآفرینی(13) 

+ نوآوری و کارآفرینی 

+ سلسله بحث هایی برای خلاقیت، نوآوری و کارآفرینی 

+ سلسله بحثهایی برای خلاقیت، نوآوری و کارآفرینی 

+ برنامه ریزی فرهنگی ابزار کارامد توسعه فرهنگ عمومی 

+ هوش مصنوعی چطور جهان تجارت را متحول می‌کند؟ 

+ درمان هدفمند به کمک داروهای هوشمند. ایلیا امیری

+ الفبای مدیریت فناوری اطلاعات CIO یا مدیر فناوری اطلاعات کیست؟ 

+ مدیر فناوری اطلاعات چه کسی است؟ 

+ گردش نخبگان یا چرخش نخبگان؟ 

+ تجربیات سواد اطلاعاتی در محیط کار 

+ سواد اطلاعاتی. 

+ سواد اطلاعاتی کلید اصلی یادگیری 



info@ayandehnegar.org
©Ayandehnegar 1995